De Conceptie

 

Conceptueel bestond het verlangen om een kind op de wereld te zetten al een tijdje, maar dan toch vooral bij een van ons...
Iedereen kent de verhalen natuurlijk over tikkende biologische klokken, maar het alarm was nog zeker niet afgegaan. Hoewel ik mijn aversie tegen het hebben van kinderen regelmatig naar voren heb gebracht, had ik nooit een principieel nee laten horen. De dreiging van schreeuwende, om aandacht vragende koters, om nog maar niet te spreken over al die extra verantwoordelijkheden, was reden genoeg om een eventuele conceptie zo lang mogelijk uit stellen. Ervaringsdeskundigen om ons heen beamen volop dat je leven inderdaad ingrijpend veranderd na gezinsuitbreiding, maar zullen altijd benadrukken dat het een verrijkende en positieve verandering is. Als ik dan echter het geploeter en geregel van veel van deze zelfde mensen aanschouw, zet ik toch enige vragen bij deze kosten-baten analyse.


Laat ik echter niet te lang stilstaan bij dit soort bespiegelingen en terugkeren naar hoe het dan toch zover gekomen is. Na bijna twee jaar samenwonen zonder averij doorgekomen te zijn, bracht Gerita het onderwerp maar weer eens ter tafel. Waarop ik aangaf dat ik waarschijnlijk nooit uit eigen beweging deze knoop zou doorhakken, maar dat het misschien beter was mij voor een voldongen feit te stellen. En dus besloot Gerita braaf de laatste pilstrip op te maken (die was immers betaald) om daarna de natuur zijn werk te laten doen. Die dacht niet al te lang na, en na drie maanden was er rond Pasen reden voor een testje. Het resultaat moge duidelijk zijn, en werd kort daarna nog eens bevestigd door de dame van de urine-ophaaldienst.
Aldus ving de zwangerschap aan, maar daarover meer in het volgende hoofdstuk...