De Bevalling

Hier hebben we natuurlijk een hele tijd naar uit zitten kijken. Vooral sinds kerstmis toen de 40 weken verstreken waren. Al in een veel eerder stadium hadden we  na moeten denken waar de bevalling zou gaan plaatsvinden, thuis of poliklinisch in het ziekenhuis. Een keuze die in het buitenland nogal eens uitgelegd dient te worden. In onze buurlanden, om niet te zeggen de hele westerse wereld, is de bevalling meer gemedicaliseerd en gebeuren bevallingen vaak standaard in het ziekenhuis onder toeziend oog van een gynaecoloog. De keuze is dan niet thuis of ziekenhuis, maar eerder met of zonder ruggenprik, en Belgische collega's keken dan ook raar op toen ik ze vertelde dat een ruggenprik in Nederland geen optie is bij een normale bevalling.  Nee, in Nederland heerst het idee dat vrouwen op "natuurlijke" wijze dienen te bevallen en dat flink pijn lijden daar een onderdeel van is. Voorstanders wijzen erop dat dit zogenaamd een betere moederband creŽert en dat er vrouwen zijn die,  na een bevalling met een ruggenprik of via keizersnee, zich daar later schuldig over kunnen voelen omdat ze "het niet zelf gedaan hebben". Waarschijnlijker is dat deze gevoelens ontstaan juist onder invloed van de Nederlandse bevallingscultuur, of zoals sommigen opmerken, de  houtje touwtje bevallingscultuur opgelegd door de vroedvrouw-mafia. Immers, van een gebrekkige moederband of schuldcomplex over niet-natuurlijke bevallingen is in de eerder genoemde buurlanden geen sprake. Bevallen is ook in Nederland allang geen puur natuurlijk proces meer en het is dankzij medische controle en interventie, van verloskundige of gynaecologische aard, dat de sterfte in het kraambed van moeder en kind geminimaliseerd is. 

Niet gehinderd door de hierboven geschetste discussie hadden wij al snel besloten dat het een poliklinische bevalling ging worden. De gedachte om bij complicaties tijdens de bevalling ťťn of twee smalle trappen te moeten afdalen van onze bovenwoning, was hiervoor reden genoeg. 

Na de uitgerekende dag 26 december was het wachten op de eerste wee. Dit draaide uit op een heerlijk rustig weekje tussen kerst en nieuwjaar zonder afspraken, maar ook zonder enig teken van barensnood. Op 2 januari 2004, 1 week over tijd, werden bij de verloskundige alvast afspraken gemaakt rond het mogelijk inleiden van de bevalling. Tevens werd "gestript" om de bevalling mogelijk in gang te zetten.  De daarop volgende nacht bleek dit zijn vruchten af te werpen, hoewel vooralsnog figuurlijk... Vanaf een uur of 2 dienden de eerste weeŽn zich aan. Slapen was vanaf dan gedaan, en al snel volgden wee na wee. De intervallen werden netjes bijgehouden, en rond een uur of 9 kwamen ze om de 4 a 5 minuten. Volgens voorschrift werd dan ook twee uur later de verloskundige gebeld, die binnen een  half uurtje later haar opwachting maakte. Al snel bleek dat de ontsluiting al een heel eind op weg was en gingen we dus op weg naar het ziekenhuis. Het laatste stukje van de auto naar de verloskamer hebben we maar met een rolstoel afgelegd, want de weeŽn begonnen nu echt door te zetten. Onder het genot van een muziekje begon Gerita verder af te zien. RugweeŽn  deden hun intrede, en om pakweg half 1 werd het tijd om op het bed plaats te nemen. In flinke golven bleven de weeŽn komen, maar het resultaat was ernaar. Rond half2 was er voldoende ontsluiting om te gaan persen. Hoewel het in het begin even eng was om voluit te gaan, werd er goed geluisterd naar de vroedvrouw, en alles uit de kast gehaald om het hoofdje tevoorschijn te toveren. Uiteindelijk  werd dan om twee minuten over twee, op de gedenkwaardige dag van 3 januari 2003, onze zoon door Gerita eigenhandig (letterlijk!) de wereld in getrokken. Hij was er nog maar half uit of zette het al op een schreeuwen. Paars en wel op de buik van Gerita begon hij ook nog eens onmiddellijk te poepen en te plassen. Maar binnen enkele minuten werd z'n lichaampje al meer roze en verstomde ook het gehuil. Gedurende de hele bevalling voelde ik me natuurlijk behoorlijk machteloos, maar restte mij nog in ieder geval de vaderlijke taak de navelstreng door te knippen.  Gerita moest vervolgens nog even persen voor de geboorte van de moederkoek. Deze bleek behoorlijk op te zijn, dus we besloten het maar niet mee te nemen voor verdere culinaire experimenten. Joppe bleek al wel klaar voor culinaire hoogstandjes en begon, eenmaal aan de borst aangelegd, flink te zuigen! En dan nu natuurlijk wat foto's:

   

           

Voor de liefhebbers dan nog even een paar data: Apgar score 9/10, gewicht 3300 gram, lengte onbepaald, en alle uitwendig zichtbare onderdelen aanwezig! 

Gerita leek slechts minimaal ingescheurd, een paar hechtingen en we zouden naar huis kunnen. Helaas bleek bij nader onderzoek  dat er diep van binnen wat meer schade was, waarvoor een hechtende hand van de gynaecoloog nodig was. Dus werd Gerita op een brancard gehesen en vervoerd naar de gynaecologie afdeling. De dienstdoende gynaecoloog was echter druk doende met een keizersnede, wat ons een uurtje of twee de tijd gaf te genieten van Joppe en de familie in te lichten. Het hechten nam vervolgens ook nog een half uurtje in beslag waardoor het wel erg laat werd om nog naar huis te gaan. Dus werd er een slaapplaats klaargemaakt op de afdeling, en begon Gerita aan haar eerste overnachting in een ziekenhuis ooit. Bang hoefde ze hiervoor niet te zijn, want Joppe bleef aan haar zijde. Ikzelf ging uiteindelijk maar naar huis, voor mogelijk een laatste rustige nacht...