Tja, de ouders...en het nieuwe leven

Op een gegeven moment moet er weer aan de carrière gewerkt worden, en is het tijd de kraamtijd gedag te zeggen. Twaalf weken na de bevalling krijg je in Nederland als moeder voor bevallingsverlof, wat in ons geval betekent dat 31 maart de arbeidsplicht weer roept. Nou ja, plicht, eigenlijk wordt je van de hele dag met de baby thuis zitten wel een beetje simpel, en is het geen straf om weer eens onder de (werkende) mensen te komen. Dat levert toch weer eens wat andere gespreksonderwerpen op dan de opwindende avonturen van een hulpeloze baby. 

Natuurlijk was de zoektocht naar opvang al ruim van te voren in gang gezet, met alle verhalen van ellenlange wachttijden in ons achterhoofd. De crèches zijn echter zo duur geworden, dat veel ouders zich nog wel twee keer bedenken, en de prijzen zelfs als excuus gebruiken om maar met werken te stoppen. Hierdoor hadden we eigenlijk binnen twee weken na de eerste oriëntatie een plek geregeld op de voor ons meest geschikte crèche: de Tierlantijn. Joppe zou terecht gaan komen in de "verticale groep", dwz met kinderen van alle leeftijden (0-4 jaar). Dit zou de normale leeftijdsopbouw in een gezin het dichtst moeten benaderen, hoewel er tegenwoordig nog maar weinig gezinnen zijn met twaalf kinderen... De Tierlantijn is nog maar een jaar oud, dus Joppe kan al snel bij de oudsten horen.

De week ervoor was Joppe al eens twee uurtjes op bezoek geweest en had hij de kans waargenomen zijn geurvlaggen uit te zetten door weer eens flink te spuitpoepen. De eerste werkdag van Gerita mocht hij nog even onder de hoede van oma Smallegoor blijven, vanaf 1 april werd hij pas op de crèche verwacht. Nu schijnen moeders nog wel eens moeite te hebben met het achterlaten van hun kind, maar aangezien Joppe s'ochtends door vader weggebracht wordt en moeder vooral moeite heeft om op tijd uit bed te komen, leverde dit bij ons geen dramatische taferelen op.  Joppe kwam zoals gewoonlijk volop lachende de crèche binnen en heeft zich de hele dag kostelijk geamuseerd. 's Avonds was Gerita weer daar om Joppe achterop de fiets te plaatsen en huiswaarts te keren. Al die nieuwe indrukken waren dusdanig vermoeiend dat Joppe voor het eerst een hele nacht doorsliep. 

                       

De tweede dag werden eenmalig de rollen omgedraaid. Joppe moest voor het laatst naar de babymassage en werd daarna naar de crèche gebracht door Gerita. Ophalen viel 's avonds te beurt aan mij. Keurig om iets na vijven vertrokken om voor zes uur = sluitingstijd op de crèche te zijn, bleken de Belgen niet mee te willen werken. In Belgie is het de gewoonte om doorgaande wegen dwars door de dorpskernen te voeren, wat zeker op vrijdagmiddag spitsuur tot stressvolle situaties leidt. Na verder met mijn Franse porsche (=peugeot205) alle snelheidsregels aan mijn laars gelapt te hebben, lag Joppe keurig op mij te wachten om 2 minuten over 6.

Al met al moeten we duidelijk nog even aan de routine werken, maar lijkt Joppe in ieder geval goed onder de pannen te zijn, terwijl zijn ouders ook nog wat nevenaktiviteiten ontplooien. Gerita blijft voorlopig natuurlijk nog wel even een melkfabriek, inclusief melkmachine voor het kolven. De diepvries begint zich langzaam te vullen met bevroren blokjes melk zodat Joppe voorlopig nog geen honger hoeft te lijden.